SUSMAK VE ÖĞRENMEK

Bir gün susmay öğrendim. Öyle bir sustum ki belki sonsuza kadar susacaktm.
Çünkü susmak benim küçük dnyamda babamla kurduğum­ iletişim tarzıyd. Babam akşamları eve yorgun dönerdi. Ben bütün gün evde sıkılır onun gelişini iple çekerdim.
Daha o kapdan girer girmez boynuna atlar onunla oynamak isterdim. Babam sarılır,öper; sonra da, hadi odana git, derdi. Yemek hazırlanınca annem çağrır bu defa masada bir araya gelirdik babamla.Onlar annemle konuşurken ben araya girer, sesimi duyuramayınca da bağırırdım. Babam sinirlenir, 'Bütün gün insanlara kafa patlatmaktan bunaldım, birde sen kafamı ütüleme!' derdi. Annem de 'Bütün gün zaten seninle uğraştım, bir çift laf da mı konuşturtmayacaksn babanla?' diye
kızar, beni odama gönderirdi.
Çaresiz bir şekilde boynumu büker odama yani hapishaneme doğru yol alırdım. Babam arkamdan, 'Bizim bir odamız bile yoktu, her şeye sahip, daha ne istiyor anlamadm.' diye bağırmaya devam ederdi. 'Keşke benim de bir odam olmasayd, keşke bizim de evimiz bir odalı olsaydı da hep birlikte otursaydık' derdim içim­den; ama yüksek sesle söylemeye cesaret edemezdim.
Yemekten sonra babam kanepeye uzanır, eline kumandayı alır, televizyon seyrederdi. Beni yanına çağırır biraz severdi. Onun izleyeceği önemli birşey varsa
beni adeta yerimden bile kıpırdatmazd. Azıcık hareket edip koşup oynamaya başlasam oda hapsim yeniden başlardı. Bir gün anladım ki susunca babamla daha iyi anlaşıyoruz. Bu defa susarak yapabileceğim oyunlar geliştirmeye başladım. Önce resim yaparak başladım işe. Babam çizdiğim­ resimleri çok beğeniyor; 'Bak, böyle uslu uslu oyna işte.' diyordu. Babam bazen gözµcuyla bakıyor, resimle ilgili bir şey sorsam afallıyordu. Ama bana kızarak beni artık odama göndermiyordu.
'Son günlerde ne de akıllandı benim oğlum­.' diye komşulara anlatıyordu annem halimi.
Resimlerim arttıkça ortalık dağılm­aya başladı. Annem 'Odanı topla!'diye odama kapattğında ise nereden başlayacağımı bilemiyordum.
Ben bunlarla uğraşırken zaman geçiyor; ama odam toparlamayı beceremiyordum. Annem odama gelip 'Bak sana resim yapmayı yasaklayacağım dedi bir gün. Susuyor olmam usluluk olarak değerlendiren ailem resim yapmayı da elimden alırsa ben ne yapacaktm?

Bu düşüncelerle bir aile tablosu yaptm. Babam eve gelince uygun zaman kolladım. Her zamanki gibi yemekler yendi, odaya geçildi. Babam oturur oturmaz çizdiğim­ resmi getirdim. Babam baktı. Hmmm, dedi çok güzel olmuş.Bu adam benim herhalde.' dedi.
Ben 'Hayır o adam değil bu çocuk sensin.'dedim. O 'Hayır, bu adam benim, bu çocuk sensin, bu küçük kız da arkadaşın.'dedi.
Ben yine 'Hayr, o büyük adam benim, bu küçük adam sensin, bu küçük kız da annem.' dedim.
Babam benimle uğraşmaktan vazgeçti: 'Peki neden bizi küçük çizdin?' dedi. Heyecanla başladım anlatmaya.Ben büyüyüp adam olacağım iş bulup çalışacağım. Siz yaşlanıp küçüleceksiniz. Beliniz bükülecek, komşumuz Ahmet amca ile Ayşe teyze gibi küçük kalacaksnz. Ben işten geldiğimde yorgun olacağım. Siz benimle konuşmaya çalıştığınızda işyerinde kafam şişmiş olacağından sizi duymayacağım bile. Siz benimle bir şeyler paylaşmak istediğinizde 'Hadi odanıza çekilin de kafa dinleyeyim.' diyeceğim. Ve bir de bağıracağım­ 'Her şeylerini alıyorum. Sıcacık odaları da var, daha ne istiyorlar' diye.

Annemle babamn gözlerini fal taşı gibi açtı. Duyduklarına inanamıyorlard. Bana sarılıp beni öyle içten bir okşayışları vardı ki sonsuza kadar konuşsam hiç bıkmadan dinleyecekler gibiydi

Farkında' Olmalı İnsan...Kendisinin, Hayatın Olayların, Gidişatın Farkında Olmalı

Dün Geldi Geçti

Yarın Meçhul,

O Halde farkında olma günü gelmiştir,
o gün bugündür