NEHİRLER GİBİ

Yaşamsal süreci değişir insanın çünkü zaman durağan değil ki hayatlarımızın her zaman aynı rutinde devam etsin. Bir sürü değişimler oluyor günden güne fark ettiğimiz ya da fark edemediğimiz. Mesela her gün biraz yaşlanıyoruz ama aynada her sabah yüzümüz bakıp “evet ya bu gün sanki bir gün daha yaşlı gösteriyorum” demiyoruz. Bunlar bizim istemimiz dışında ve farkındalığın çok ötesindeki değişiklikler.
Ama ben bugün farkında olduğumuz bizim onayımızla ya da mecburiyetten yapılan değişikliklerle ilgili bir şeyler yazmak istiyorum;özellikle de benim hayat değişiklerimden….
Bunlardan birincisi ben artık eski ben değilim sanki bir şeyler eksik kalmış gibi,hiçbir şey beni tam olarak tatmin etmiyor. Ne dinleğim müzik,ne gittiğim yerler,ne eğlence(ki eskisi gibi değil dedim ya eğlence hayatım)ne spor,ne deniz ne bileyim işte bana sunulan imkanlar içindeki hiçbir şey.
Bir ikincisine gelince artık eskisi gibi hoş görünmüyorum. Bir süredir doktorun stresten olduğunu söylediği sivilcelerim,kışa göre ON kilo fazlalık(evet tam on kilo),bakımsız bir surat,rastgele seçilmiş kıyafetler(bir o kadar özensiz)falan filan and the fishmekan.
Evet üçüncüsü ve belki de en önemlisi artık kalbim bom boş. Bir aşkım,bir
sevgilim,bir erkek arkadaşım adı her neyse artık ondan yok. Ve olmamasına karşın aldığım bir karar var ki( belki de hayatımın hatasını yapacağım)ben evlenmeye karar verdim. Hayatıma yeni bir yön vermek için ve en önemlisi de artık kalp ağrısı çekmemek için. Takatım yok artık yeni yıkımlardan sonra ayağa kalkmaya. Huzur istiyorum,aşık olmasamda olur(ki oldum da ne oldu).
Ve bir başka büyük değişiklik taşınıyorum,özüme yani buralara dönüyorum,her ne kadar artık bazı sebeplerden dolayı bazı ilişkilerim eskisi gibi olmasa da ailemin yakınına geliyorum. Bir çok güzel ve çirkin anımı bırakarak geride 2000 km kadar uzaklaşıyorum yaşanmışlıklarımdan. Hepinizi çok sevdim iyi de olsanız kötü de,çünkü her biriniz benim için beni ben yapmak için vardınız…hoşçakalın
SAYGILARIMLAa