BENCE KALABİLMEK

Kendin gibi olabilmek,davranabilmek güzel şeydir kardeşim. Belirsizlik ve riyakarlık dolu hayatlar hiç bana göre olmadı olamazda. Hep net yaşamayı sevdim. Seviyorsam seviyorum dedim sevmiyorsam sevmiyorum olarak kaldı. İnsanlara şirin ya da sıcak kanlı görünmek için yalakalık yapmadım hiç hep eleştirildim. Duygularımla ve kalbimle hareket ettim ona inandım incindim defalarca yıkıldım ama yine toparladım,dik kalmak için çok direndim başarabildiğim kadarıyla yetindim. Aç gözlülük yapmadım sadece hakkımı istedim yanlış anlaşıldım. Yapmadığım şeylerden sorumlu tutuldum er geç kendimi akladım. Hayat bir karmaşaydı belki çoğu zaman,çok bilinmeyenli denklemler bütünüydü ve ben soru çözmeyi öğrendim ne olup bittiğini anlamak için.
Çok değer verdim ama o kadar değerli olamadım kimilerinin gözünde. Bana davranılmasını ummuduğum şekiller hep şımarıklıkla ve doyumsuzlukla atfedildi. Güldüm çoğu zaman söylenenlere aslında tam tersiydi bu gülüşler içime akan gözyaşının dışa ters vurumuydu samimiyetsizlikle suçlandım. Kendim oldum yaranamadım,başka şekle mi bürüneydim kii göze girebileydim. Sıra buna mı geldi yani kendimden mi vazgeçmeliyim bana değer verilsin diye. E peki o zaman bana mı olacak yapılanlar yoksa sahte benliğime mi. Çıkamadım ben bu işin içinden. Can acıtmak değil ki maksat.