HAYALLERİM VE SEN

Hayallerim vardı bu şehre ilk gelirken. Yeni bir başlangıç yeni bir yaşam seriliyordu ayaklarımı önüne belki de. Yol uzun ve yorucuydu,yol boyu içimde ailemden ayrılacak olmanın hüznü,ve bir o kadar da yeni hayatımda karşıma çıkacak zorlukların endişesi vardı. Dere tepe düz derken,kıvrımlı dağların eteklerinden dinamit sesleri eşliğinde vardık Artvin’e. Şehrin girişinde içimdeki heyecan tamamen sönmüş yerini karamsarlık almıştı. Evet dedim yeni bir başlangıç için biçilmiş kaftan bu şehir ve salıverdim ilk gözyaşlarımı yol boyu tuttuğum,yapacak bir şey yok kadere razı geldim aldım çantamı çıktım odama.ilk birkaç gün indirmedim valizlerimi baktım olmayacak indirdim. Yeni yuvamdı burası artık. Annemle babamı gönderdiğim akşam ki kadar kendimi kötü hissetmemiştim hiç geldiğimden beri. Yalnız,kimsesiz ve öksüz bir çocuk gibi kalakalmıştım o soğuk odada. Yalvardım tanrı ya günlerce hayatımı güzel kılsın diye. Ve bir gün…

Biri aşk bir diğeri mutluluk arıyordu. Bir raslantı sonucu tarih 7 Mart 2005 geç bir saatte çaldı her ikisininde kapısını istedikleri. Nereden bilecekti ki o gece sırtında gitarı ve mavi eşofmanıyla kapıyı çalan gence o gece değil de bir sonraki gün aşık olacağını. Tanışılıverildi bir anda film,müzik,yemek derken sohbet koyulaştı,telefonlar alınıp verildi belki de yoktu her ikisinin de aklında aradıkları şeyi birbirlerinde bulacakları. Aradan bir hafta geçmişti ki o çiçekle atılıverdi bu aşkın tohumları. Teşekkür için açılan o telefon aralarında bir köprü oluşturacağını bilemezlerdi ki. Derken konuşmalar başladı saatler süren,paylaşımlar,ilk randevu,ilk öpücük derken gelindi bu günlere.
Şimdilerde mi nasıl? Son sürat devam ediyor ama en büyük problemleri mesafe ve yanlış anlaşılma. Özlem büyük dert, vuslat için atılan her adım daha bir heyecanlı. Büyük ve tutkulu bir aşk ve bir o kadar da fırtınalı tabi ki. Şimdi başa dönersek eğer hayallerim oldun,aşkım vazgeçilmezim,keçi tırnağım,var oluş sebebim,terapistim,mutluluk kaynağım….
SENİ SEVİYORUM